Szwedzka spółka SKB odpowiedzialna za zarządzanie odpadami z elektrowni jądrowych podjęła decyzję o budowie składowiska wypalonego paliwa. Do wyboru były dwie lokalizacje: Forsmark w gminie Östhammar i Laxemar w gminie Öskarshamn. W dniu 3 czerwca 2009 ostatecznie wybrano tę pierwszą i tym samym rozpoczął się kolejny etap przygotowań inwestycji. Do roku 2010 szwedzkie władze odpowiedzialne za środowisko i ochronę radiacyjną musi otrzymać wnioski o pozwolenie na budowę. W dokumentach powinna być uwzględniona ocena wpływu na środowisko oraz analiza bezpieczeństwa. Według założeń odpady będą umieszczane na głębokości 500 metrów w podłożu skalnym.

Wybór miejsca kamień milowy dla szwedzkiego programu odpadów jądrowych - powiedział prezes SKB Claes Thegerström. Naszą uwagę skupimy obecnie na dokumentacji niezbędnej do złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę bezpiecznego repozytorium dla paliwa jądrowego w Forsmark - dodał. Przewagą Forsmark nad Laxemar była m.in. mniejsza powierzchnia, co determinuje mniejsze wydobycie zbędnego materiału ziemnego.
Decyzja jest wynikiem blisko 20 lat pracy, podczas których SKB przeprowadziła badania w całej Szwecji, a następnie studium wykonalności w ośmiu gminach.

W latach 2003 - 2009 SKB prowadziła coroczne badania opinii publicznej mające na celu sprawdzenie poparcia dla umiejscownienia składowiska. W 2009 roku w Östhammar 79% badanej ludności (800 osób) powiedziało "tak" inwestycji w ich gminie. W stosunku do badań z roku 2007 jest to wzrost o 2%. W Öskarshamn odnotowano wzrost 1% - za było 84% respondentów. Inne dane uzyskano w ankiecie ogólnokrajowej - tylko 41% spośród wybranych 1000 przedstawicieli społeczeństwa chciałoby składowiska w swojej gminie. Ciekawym jest natomiast fakt, że ponad 80% badanych wypowiedziało się za ostatecznym rozwiązaniem problemu odpadów. Szwedzi uważają, że sprawę należy załatwić teraz, nie odwlekając jej na przyszłe pokolenia. Wysokie poparcie w Forsmark może być spowodowane faktm istnienia tam elektrowni atomowej. Działają tam trzy reaktory przyłączane do sieci w latach 1980, 1981, 1985 mające łączną moc ok. 3100MW.

W Europie panuje przekonanie, że najlepszym rozwiązaniem problemu przechowywania wysokoaktywnych odpadów promieniotwórczych (HLW - high Level Waste) jest umieszczanie ich głęboko pod ziemią. Ten sposób zabezpieczenia zatwierdziły już Szwajcaria i Francja, kraje te nadal jednak nie podjęły wiążącej decyzji w sprawie lokalizacji swoich składowisk. W 2001 roku decyzję taką podjęła Finlandia wskazując na Olkiluoto.
Prowadzone w Europie badania dotyczą przede wszystkim formacji geologicznych typu solnego (Niemcy), skał krystalicznych (Szwecja, Finlandia i Szwajcaria) oraz gliny (Belgia, Francja, Niemicy i Szwajcaria).